Beste dierenvrienden,
Zoals jullie weten, hebben we onze asielactiviteiten op 23 november 2017 (tijdelijk) opgeschort.
Omdat we wat de toekomst betreft nog geen definitieve beslissing namen, hebben we onze website opzettelijk nog niet bijgewerkt.
Naar de media toe hebben we nog geen verklaringen verspreid. Alleen dit: we hebben onze beslissing toen genomen in overleg met het Departement Omgeving om het welzijn van dieren en de veiligheid van mensen te garanderen.
In Protego 139 hebben we in ons editoriaal wat meer toelichting gegeven bij de stand van zaken.
Hieronder lees je de tekst van Dat editoriaaL. In latere nummers hebben we occasioneel nog wat info verstrekt, maar we trachten het dossier zo discreet mogelijk te benaderen.
geleidelijk zullen we onze website aanpassen. Dat zal wat tijd vergen. je houdt er ongetwijfeld rekening mee dat ze momenteel niet meer volledig harmonieert met de realiteit. dank voor je begrip.

Editoriaal

We hebben een fraaie voorzet getrapt.
Hopelijk wordt die unieke kans nu benut, want na een goal in blessuretijd dient minder gefocust op een rotslechte match...

Toen we op 23 november 2017 de asielactiviteiten in Aarschot opschortten, hebben we in de media enkel verklaard dat we dat deden om het welzijn van dieren en de veiligheid van mensen te garanderen. C’est le ton qui fait la musique en dat hebben we mogen ervaren: de journalisten hadden van ons een heftiger refreintje met daar bovenop nog een boel coupletten verwacht…

Mensen die in ons intriest verhaal een dubieuze hoofdrol vertolkten, zijn minder discreet geweest. Ach ja, homo homini lupus, je moet daar leren mee leven. Enkelen hebben in de media ongeremd hun halve waarheden en pertinente leugens geventileerd, zonder dat we – voorlopig althans – wat tegengas gaven. Onder hen personen van wie je dat echt niet verwacht, zelfs een politicus die zich best, nu het nog kan, eens grondig over doen en laten bezint.

En dan zijn er de outsiders en betweters, het alom tegenwoordig legioen. Heel af en toe zijn dat zielige, erg gefrustreerde figuren; ze leiden een zinloos bestaan en zijn zonder verpozen neurotisch op zoek naar feiten en feitjes om derden in opspraak te brengen. Beklagenswaardig, toch? Ze zijn ziek en verdienen compassie. Dat geldt niet voor de grote massa, voor de bende van meepraters die zonder enige dossierkennis en bij gebrek aan de nodige hersencellen niet eens tot kritisch denken in staat, hun “grote waarheid” verspreiden, als laffe “helden” op stap in hun stinkende facebook-riolen.

Voor wie nu met het mes in de buik zit: we hebben nog niet besloten wie we in een volgend nummer met naam en toenaam gaan noemen, want mensen schofferen is niet direct onze stijl. Maar als lid van de VVDB verwacht je terecht dat er eindelijk een tip van de sluier opgelicht wordt.

Toen de firma Gabriëls ons een eerste keer voorstelde het terrein te verkopen, hebben we dat, ondanks een aanlokkelijk aanbod, zonder meer omslag geweigerd: we hadden immers net ruim 75.000 euro geïnvesteerd in nieuwbouw en wilden absoluut onze asielactiviteiten in Aarschot behouden
.
De heer Gabriëls begreep ons meteen. Zijn tweede voorstel bleek een niet af te wijzen opportuniteit: we zouden slechts een gedeelte verkopen voor een bedrag dat ons toeliet op het perceel dat we in eigendom hielden nieuwe dierenverblijven te bouwen, zodat het voortbestaan van een modern dierenasiel in Aarschot een zekerheid werd. Er werd immers contractueel vastgelegd dat de nieuwbouw op zijn perceel zou blijven bestaan en dat we zijn eigendom gedurende minstens twintig jaar kosteloos in bruikleen kregen, periode die na afloop door betrokken partijen desgewenst kon worden verlengd.

Zijn en onze intenties heeft de heer Gabriëls onmiddellijk uitgebreid besproken met de Stad Aarschot en wij werden door het stadsbestuur nooit gecontacteerd om ons te wijzen op eventuele problemen.

Tussen 1 juli 2017, datum waarop we ingingen op het voorstel van onze dierenarts om in het asiel Maria Coemans als coördinerend vrijwillig(st)er te vervangen en 23 november, dag waarop de Dienst Dierenwelzijn op ons verzoek het asiel heeft ontruimd, zijn er duistere zaken gebeurd die we nog altijd niet volledig doorgronden; we wensen ons hieromtrent nog even op de vlakte houden. Alleen dit: de toestand was in november dusdanig ontspoord dat een beroep op de hoogste instanties in Brussel ons de enige aanvaardbare oplossing leek. In alle bescheidenheid voor wie onze handelwijze in vraag zou stellen: als de situatie zich vandaag zou herhalen, zouden we niet anders beslissen…

Eind mei 2018 is de notariële akte verleden en beschikken we over de gelden die we zinnens waren aan te wenden voor de infrastructuurwerken op ons terrein. Jammer genoeg is de situatie sinds we met de firma Gabriëls een diervriendelijk pact afsloten, dramatisch veranderd: in het dierenasiel verblijven al maandenlang geen dieren meer, alle bij ons dienstbetoon betrokken gemeenten hebben noodgedwongen elders een samenwerkingsakkoord aangegaan, de schitterende groep vrijwillig(st)ers, ontstaan in de periode Coemans, heeft gedesillusioneerd afgehaakt, het is niet evident om gemotiveerde nieuwkomers aan te trekken, zeker niet na wat er via de (sociale) media verspreid is, er is de onzekerheid over de bouwvergunning van de firma Gabriëls met alle mogelijke gevolgen van dien, enz. De kans is dus niet zo erg groot dat we als VVDB een heropstart in eigen beheer zullen doorvoeren, maar het is en blijft onze wens dat de gelden, afkomstig van de verkoop – toch een niet onaardig bedrag van afgerond 500.000 euro – voor asielactiviteiten en niet voor andere met onze statuten harmoniërende doeleinden aangewend worden.

Omdat we er ons van bewust zijn dat veel van onze Aarschotse leden, net als wij, het erg jammer vinden dat er in hun buurt momenteel geen dierenasiel meer bestaat, hebben we de Stad uitgenodigd met ons te bespreken of het voortbestaan van een stedelijk asiel met onze medewerking kan worden verzekerd in die zin dat het stadsbestuur op ons terrein infrastructuurwerken laat uitvoeren die de VVDB bekostigt en het asiel in eigen beheer volgens nog te maken afspraken uitbaat, terwijl een huurovereenkomst wordt uitgewerkt voor het gebruik van het terrein. Een afspraak is voor eind juni gepland.

Als de Stad op ons aanbod niet ingaat, willen we uiteraard andere opties overwegen. Zo is het ons onder meer bekend dat verenigingen die zich louter op asielactiviteiten richten, zowel in Vlaams-Brabant als in West-Vlaanderen, onze inbreng van 500.000 euro best zullen waarderen en dat we met hen afspraken kunnen maken die de gewenste bestemming van de gelden perfect garanderen. Meer nog: elke suggestie die met het geschetste eindresultaat harmonieert en die ons schriftelijk in extenso toegelicht wordt, zullen we graag onderzoeken.

We willen afronden met een positieve bedenking: in nood leert men zijn vrienden kennen. Daarom een woordje van dank als besluit. De Dienst Dierenwelzijn, met aan het hoofd dr Eric Van Tilburgh, danken we langs deze weg voor de sympathie en de onschatbare hulp. En waar één gemeente de pedalen verloor, terwijl andere oorverdovend hebben gezwegen, was er de Stad Leuven die als enige reageerde op onze berichten. We citeren uit die reactie: “Bedankt voor de snelle en correcte feedback. We betreuren natuurlijk ook wat er gebeurd is en hopen dat jullie de moed niet laten zakken. Zonder willen tussen te komen in de polemiek, willen we u heel hartelijk bedanken voor alles wat u tot nog toe voor de dieren gedaan hebt en de goede dienstverlening die we van het dierenasiel mochten ontvangen. Jullie team stond altijd bereid om ons te helpen en vooral om een goede nieuwe thuis te zoeken voor de dieren, ook al woog het zien van al dat dierenleed op eenieder. Het voornaamste is wat jullie bereikt hebben en hoeveel keren jullie het verschil hebben kunnen maken. Goede moed en met veel groeten.” Dank, Stad Leuven. Dank, Politie Leuven. Jullie zijn in Vlaams-Brabant van meet af aan een lichtend voorbeeld geweest.

Donald Stevens