Historiek van de VVDB - f -

A

B

C

D

E

F

G

H

I

 

Ezelskoersen

De volgende maaanden stonden, zoals aangekondigd, in het teken van onze strijd tegen de opkomende plaag van de ezelskoersen. We namen het niet dat de dieren zonder enige officiële controle aan vermaakzoekers van allerlei slag werden overgeleverd. Een paar inspectiebezoeken hadden ten overvloede bewezen dat er vooral – en met steeds groter succes - op de minst kritische bevolkingslagen gemikt werd, zodat het platvloerse gezwam en de brutale arrogantie van een paar dorpshumoristen ruim volstonden om de aanwezigen te doen vergeten dat er qua spektakel eigenlijk helemaal niets viel te beleven. 

Een paar dorpshumoristen volstonden 
om honderden vermaakzoekers te lokken

De ezel mag dan wel een lastdier zijn, de opgelegde arbeid noemden we pijnlijk in die zin dat het dier gedwongen wordt tot situaties die het duidelijk niet aanvaardt of als onnatuurlijk ervaart. Uiteraard kregen we tegenwind van lieden die een wenkende kans op winst in gevaar zagen komen: ze hanteerden het goedkoop argument dat men toch ook de paardenrennen gedoogt, alsof dat een reden zou zijn om te aanvaarden dat naast de paarden steeds meer en meer dieren zouden worden misbruikt tot vermaak van de mens. Het mocht met deze nieuwe rage niet worden zoals met de paardenkoersen: een ingeburgerd vertoon, waar uiteindelijk nog bitter weinig kan tegen ingebracht worden. Om ons doel te bereiken konden we op onze afgevaardigden steunen: waar er ezeltjes renden, waren ook onze mensen present. Alleen al het feit dat een eventuele misstap op foto kon vastgelegd worden, had het heilzaam effect dat de organisatoren er op zijn minst over waakten dat er geen buitensporig leed werd berokkend. Maar, zoals later zal blijken, we bleven de zaak nog jarenlang nauwgezet volgen, want, wat we al hadden gevreesd, de rage bleef niet tot de ezels beperkt. 

Gent: met de NRDB nog maar eens op straat voor de dieren

Het was ook, zoals u al weet, de tijd van de grote manifestaties en op 27 april 1981 kwam Gent aan de beurt. Met de Nationale Raad voor Dierenbescherming kwamen we die zondag naar de Arteveldestad afgezakt voor een zoveelste nationale betoging. Op de meegedragen borden en spandoeken protesteerden we tegen de zeehondenjacht, de vivisectie en de dierenmishandeling in het algemeen.

Gent was niet toevallig gekozen. De rattenschieting van Zaffelare was ons toen immers nog altijd een doorn in het oog en de jongste klacht tegen dat barbaarse gedoe was door de Gentse rechtbank weer zonder gevolg geklasseerd. Anderzijds was het de laatste dag van de Floraliën, waarbij we aandacht vroegen voor het feit dat België de in 1973 ondertekende Conventie van Washington voor de regeling van de internationale handel in de met uitroeiing bedreigde dier- en plantensoorten nog steeds niet had bekrachtigd.

NRDB-voorzitter Marc Boussy aan het woord na de manifestatie
Rechts, naast Donald Stevens, zit vice-voorzitter wijlen dr Robert Lemal

 

Eén van de redenen hiervoor, zo zei NRDB-voorzitter Marc Boussy op de persconferentie, was de bescherming van onze orchideeënteelt die hierdoor al te sterk gereglementeerd zou worden. We eisten ook de strikte toepassing van de wet van 2 juli 1975 op de dierenbescherming en van deze van 20 juli 1972 op de bescherming van de vogels. Nog teveel klachten werden immers door de diverse parketten geseponeerd. En er was ook de eis tot afschaffing van het verbod om huisdieren te houden in sociale woningen en homes; tientallen kinderen droegen bordjes mee, waarop stond dat ook zij het recht hadden een huisdier te houden. Ach ja, je hebt het al vaker van ons gehoord, het deuntje wordt stellig eentonig, maar als het welzijn der dieren er zo sterk op vooruit is gegaan, dan komt dat op de eerste plaats door de inzet van de klassieke dierenbescherming die enorm veel nuttig werk heeft verricht, ook al las je hierover zelden een woord in de krant...

Tienen 1982

Op 20 april 1982 waren we in de Stadsfeestzaal in Tienen present. We gingen er dieper in op de projecten die op vorige conferenties al voorgesteld waren of die heel recent in de schoot van de raad van beheer waren besproken, terwijl we verslag uitbrachten over de items die het voorbije jaar centraal waren gesteld. Nieuw was onze aandacht voor de relatie tussen de dierenbescherming en de schoolgaande jeugd. Aangezien er in onze dierenasielen steeds meer klasjes verschenen, leek het een plicht voor wat informatie te zorgen en we stelden ons drieluik voor dat vooral op het basisonderwijs was gericht. Het was een ontwerp van Felix Tallon die als Leuvens schooldirecteur de geschikte man was om ons te vertellen hoe we best te werk zouden gaan. Een werkgroep was reeds druk in de weer om ook voor het secundair onderwijs een gepaste brochure te schrijven en we kondigden aan dat er in de nabije toekomst een info-center zou opgericht worden waar informatie inzake dieren en dierenbescherming een eigen plaatsje zou vinden. De brochure is er gekomen en ze is nog steeds in gebruik: duizenden jongens en meisjes hebben inmiddels met ons "Gouden Hart" kennis gemaakt en we hebben de diverse rubriekjes ook op onze website een plaatsje gegund. Het info-center is tot op heden alleen maar een droombeeld gebleven, af en toe bekruipt ons de lust om er alsnog werk van te maken, maar telkens rijst dan de vraag of het wel zinvol zou zijn, nu je via internet met een eenvoudige muisklik in een oogwenk vindt wat je zoekt.

Ook in Tienen waren heel wat lokale prominenten aanwezig

In naam van de VVDB overhandigt Victor Geens de trofee
aan de Aarschotse politiecommissaris Alphonse Vencken

De Aarschotse dierenbegraafplaats: een kans die ons niet werd gegund...

In 1979, op onze conferentie in Diest, was de Aarschotse dierenbegraafplaats reeds ter sprake gekomen en inmiddels was er in de buurt van de Moedermeulen een geschikt terrein gevonden door het Aarschots gemeentebestuur. We gingen er natuurlijk van uit dat we onze leden een nieuwe dienst konden bieden, maar jammer genoeg was er een belangrijk obstakel dat onze plannen doorkruiste: het stadsbestuur was er alleen toe bereid de exploitatie van de begraafplaats aan de VVDB toe te vertrouwen als er uitsluitend honden en katten van Aarschotse baasjes werden begraven. Aangezien we, als organisatie die tientallen fusiegemeenten bestreek en waarvan enkel de zetel toevallig in Aarschot was ondergebracht, die discriminatie niet accepteerden, bleef er geen andere uitweg dan het initiatief aan het stadsbestuur over te laten en ons te distantiëren van het dossier. Wat dan ook is gebeurd. Nu, zoveel later, bestaat de begraafplaats nog steeds, maar slechts weinig Aarschottenaars weten dat ze er is. Naast de twee honden van Schepen De Baerdemaeker liggen er enkel nog een paar andere dieren begraven... We blijven erbij dat een unieke kans werd gemist en dat het een illusie geweest is te denken dat er naar het voorbeeld van Aarschot in elke fusiegemeente een dierenbegraafplaats zou aangelegd worden. Want dat was de verkeerde idee die de houding van het Aarschots Bestuur heeft bepaald. Als we beweren dat er een kans onbenut werd gelaten, dan spreken we niet direct als dierenbeschermers, want het begraven van honden en katten lijkt ons niet echt een belangrijk project en we nemen zelfs aan dat milieu-activisten er kritische vragen bij stellen.

Maar er blijft een heel wrang gevoel, want we weten dat er mensen bestaan die er niet zo over denken, mensen die we hadden kunnen plezieren, voor wie het een troost was geweest dat ze af en toe nog een bezoek konden brengen aan het graf van een dier dat voor hen jarenlang zoveel had betekend en die nu gewoon in de kou bleven staan… 

Er zijn maar weinig Aarschottenaars die weten dat er in Gelrode
deze dierenbegraafplaats bestaat...

 

Records in de maak

We kondigden ook met gewettigde fierheid aan dat de stad Aarschot op ons verzoek vrijstelling van de gemeentelijke hondentaks had verleend aan al wie in onze asielen een dier adopteerde en dat in ons Tiense dierenasiel 88% van de binnengebrachte honden een nieuwe thuis hadden gevonden of aan hun rechtmatig baasje terugbezorgd werden; als Aarschot dit voorbeeld kon volgen, leken records in de maak. De toekomst zou leren dat we geen luchtkasteel bouwden!

Project "ziekteverzekering": onze eerste mislukking


Het was ook in Tienen dat we toelichting verstrekten bij ons project "ziekteverzekering", waarmee we wilden bereiken dat een baasje bij hospitalisatie, ziekte of ongeval tegen een erg gereduceerde vergoeding volgens een degressief stelsel zijn dier in bewaring kon geven.

Zo werd het mogelijk de pensionvergoeding in functie van het aantal jaren tot één vijfde van de basisprijs te beperken. Het verbaast ons nog steeds dat de respons zo gering was, dat ons initiatief al bij al tot wat denkwerk beperkt is gebleven; we hebben wellicht iets te vlug de verkeerde conclusie getrokken dat de vraag niet bestond en we sluiten niet uit dat het zinvol kan zijn een herkansing te wagen.

Laureaten

Schepen Frans De Baerdemaeker feliciteertéén van de vele laureaten

 

Na de uitreiking van de prijzen aan de laureaten van de traditionele foto- en diawedstrijd werden naar jaarlijkse gewoonte enkele verdienstelijke dierenvrienden in de bloemen gezet. Onder hen Frank Dingenen die in zijn radioprogramma "Toets" de jeugd bewust had gemaakt van het leed dat door de mens aan het dier wordt berokkend.

Groepsfoto laureaten Tienen 1982 - Naast politiecommissaris Vencken herken je Frank Dingenen

Eervolle vermeldingen gingen naar de verantwoordelijken van enkele lokale radiostations uit ons actieterrein en ook de Aarschotse politiecommissaris Alphonse Vencken werd bekroond voor de hulp en de steun die al jaren door zijn korps werd verleend.